• Mijn Geloofsreis

Nog even over naastenliefde....


Naastenliefde, datgene waar we allemaal wel aan denken te voldoen, maar waarin we toch echt dagelijks te kort schieten. Ergens weten we dat wel, maar zolang we er niet mee geconfronteerd worden, kunnen we hier gemakkelijk mee doorleven.


Ondanks dat wij hier zo gemakkelijk mee omgaan, is het voor God het 2e belangrijkste gebod, na de liefde van de mens tot God. Hoe kan dit? Wat maakt het dat we richting onze familie, vrienden en kennissen gemakkelijk onze naastenliefde kunnen laten zien, maar wanneer we haast hebben en we even worden opgehouden door iemand, dit toch wel eventjes heel moeilijk is..?


Vandaag liep ik met een vriendin een dag mee om te helpen in een inloophuis van de organisatie 'Tot Heil des Volks'. En daar heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om je naasten lief te hebben. Een zaal vol met dak-thuislozen, mensen waar wij op straat toch maar even een extra grote ronde omheen lopen. Mensen die wij als 'laag' zien, onderaan de ladder. Maar we vergeten één ding, het zijn mensen!


Mensen die net als wij liefde in hun leven nodig hebben, mensen die iemand naast hun nodig hebben: om te luisteren, om er voor hen te zijn, om mee te praten, om te vertrouwen... Als de opdracht van God zo duidelijk is om onze naasten lief te hebben, wat maakt het dan dat wij dit niet doen? Wat geeft ons het recht om in dit gebod een grens te trekken en te besluiten voor welke groep mensen dit wel/niet geldt?


Eén van de daklozen vertelde mij hoe hij nooit zal vergeten hoe een ander hem in vertrouwen nam. En waarom? 'Hij liet mij in zijn huis slapen, ook toen hij er zelf niet was liet hij mij in zijn huis slapen...' De ernst en de kwetsbaarheid waarmee hij mij dit vertelde raakte mij. Waar is mijn vertrouwen in mijn medemens? Ik vraag je echt niet om een wildvreemde in jouw huis te laten overnachten. Maar ik vraag je wel, om de mens, nee niet alleen de mens, maar om zijn ziel achter die slordige oude kleding en verwarde haren te zien.


Het gaat mij niet om hoeveel je voor die ander doet! Het gaat mij erom met wat voor intentie jij dat doet. Het enige wat hun nodig hebben is iemand die er voor hen is en die naar hen wil luisteren mocht dit nodig zijn. Datgene wat voor ons zo normaal is, daar snakken zij naar. Ik wil je vragen om hier over na te denken en er bewust mee om te gaan, niet omdat ik het zeg, maar omdat God het van ons vraagt. Als christenen hebben wij de taak om door ons leven te laten zien wie Hij is. Klopt dit als je jouw eigen levenswandel hiernaast legt?


73 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

Vaccinatie

Contact
  • Facebook
  • Instagram

©2020 Mijn Geloofsreis